امام حسين خنديد و فرمود : « اى اعرابى ! به گونه‌اى سخن گفتى كه جز دانايان آن را در نيابند » اعرابى گفت : من بيش از اين نيز توانم گفت . آيا تو نيز مىتوانى چنان كه من مىگويم پاسخم دهى ؟ امام به او اجازهء سخن داد . پس اعرابى به خواندن اين اشعار آغاز كرد : هفا قلبى الى اللهو * وقد ودع شرخيه و در ادامه نُه بيت بر همين وزن خواند . پس از آنكه اعرابى اشعار خود را خواند امام حسين عليه السلام اشعارى بر همان وزن وقافيه در پاسخ او سرود : فما رسم شيطانى قد * تحت آيات رسميّه سفور درجت ذيلين * في بوغاء فاعيّه هتوف حرجف تترى * على تلبيد توبيه آنگاه امام حسين به تفسير كلمات دشوار اعرابى پرداخت و فرمود : « مقصود وى از هرقل ، پادشاه روم و از جعلل ، نخلهاى كوتاه و از اينم ، پشهء درخت و از مهمهم ، چاه پر آب است » . اين اوصاف سرزمينى بود كه آن اعرابى از آنجا آمده بود . سپس اعرابى گفت : تا امروز كسى را از اين جوان خوش‌سخن و گشاده زبان و خوش فكرتر نديده بودم » . « 1 » از ديگر سخنان ارزشمند آن‌حضرت است كه فرمود :

--> ( 1 ) - أبو الشهداء ، عباس محمود العقاد ، ص 73 ، به نقل از مطالب السؤول .